Kledingcodes in het buitenland

Erica Pach  maandag 09 augustus 2010

Ga je voor zaken naar het zonnige buitenland, bijvoorbeeld als onderwijzer, diplomaat of als (de enkele gelukkige) stylist met een klus over de grenzen? Bereid je voor want mogelijk liggen er anders heel wat missers voor je in het verschiet. Kleding is ook aan sociale grenzen gebonden. Een paar voorbeelden van mode en manieren…

Wat zijn de mode-eisen eigenlijk aan verre einders? Nederland is niet per se je maatstaf. Zakenvrouwen stappen massaal in sandaaltjes en kleden zich in kekke zomerjurkjes met blote armen.  Boven de 25 graden glijden Nederlandse kantoor- en zakenmannen, zeker bij gebrek aan airco, in de zomerstand. Kloeke slippers en korte junglebroek. Gepast? Tsja, dat is in principe ook afhankelijk van het soort bedrijf. Maar hoe dan ook: richtlijnen hoef je uit je omgeving amper te verwachten. In het warme buitenland zijn kledingcodes vaak helderder. En dwingender.

Well dressed, ook bij fikse warmte...
Al vallen de mussen van het dak: netjes voor de dag.

Stijgend kwik, strakke kledingcode
Yvonne Bik van Ypsilon Communicatie heeft in Curaçao voor de klas gestaan. Daar zijn blote armen en benen duidelijk not done, al stijgt het kwik boven de 30 graden. En we hebben het hier over een onderwijsomgeving! In Suriname ervaart een
andere Nederlander hetzelfde. ‘Temperatuur en luchtvochtigheid liggen hier meestal (veel) hoger dan in Nederland’, aldus Martin Stevense, directeur Powerteam Trainingen, ‘daar moet je zowel sociaal als in je kledingkeuze écht rekening mee houden”. 

Temperatuur en mentaliteit
Geen donker pak, zeker geen oufit van synthetisch materiaal en volgens Stevense een switch in instelling. ‘Zodra ik op de luchthaven Zanderij in Paramaribo het vliegtuig uitstap en mijn bril beslaat gaat de knop om. Ik verlaag mijn tempo en houd mezelf voor dat het niet heel warm is. Dat kun je lang volhouden.’ Bij een zakelijke bespreking met een bekende relatie kleedt deze directeur zich in overhemd en nette (lange!) broek. Bespreking met een onbekende partij? Dan wordt het een pak of een nette combinatie, afhankelijk van zijn gespreksrol: trainer of zakenpartner?’ Kortom, netjes zal en moet, al is het snikheet.

Dédain bij te blote kleding
In veel Mediterrane badplaatsen kijkt de lokale bevolking met dédain naar schaars geklede toeristen; voor hen is korte broek en ontblote borst alsof je ... naakt bent.
Not done!

Officieel? Opgedoft!
Stevense is ook trainer en daarom regelmatig aanwezig bij diploma-uitreikingen. In Suriname een feestelijke maar zeker ook officiële gelegenheid. ‘Dat betekent: kostuum. Alle studenten, van 20 tot zelfs 60, jaar, komen met een introducé en feestelijk gekleed. Natuurlijk is dat warm, maar het wordt verwacht én gewaardeerd dat je je op die manier kleedt. Pas als alle diploma’s zijn overhandigd, gaat de das af en het colbert uit!’ Deze regel geldt volgens de expat voor de veel feestelijke gelegenheden in het land.

Voorbereid op codes
Stevense ziet dat Nederlandse trainers in Suriname echt moeten omschakelen. “Wat is het warm, wat is het warm”, puffen ze dan doorlopend. ‘Stel je er vooraf op in’, adviseert hij, ‘ want de temperatuur zakt niet en de kledingcodes zijn redelijk streng’. Dan voegt hij er geruststellend aan toe dat hij in zijn vrije tijd ook wel eens rondloopt in een korte broek, afhankelijk van het tijdstip op de dag. Wel eens, dus… 

Uithangbord voor de verëiste hedjab
Dit uithangbord bij een hotel in Teheran communiceert de vereiste hedjab.

Bling-bling versus sober
Het kan verkeren, want in een land zijn de regel ook niet per se eenduidig. In de Zuid-Afrikaanse zakenwereld bijvoorbeeld is het bij blanke ondernemers ‘niet overdone strak in het pak’, bij hun zwarte collega’s  kan het weer niet 'bling bling' genoeg zijn. Blijft opletten geblazen dus in welke omgeving je bevindt.

Huid bedekt door hedjab
Carolien Omidi woont met Iraanse echtgenoot en dochtertje in Teheran. In dit land is de Koran ook maatgevend voor kleding. De nagenoeg alles bedekkende hedjab is in Iran voor vrouwen verplicht. Ook Omidi meent dat de hitte meevalt met het juiste materiaal. Qua dwingende kledingcodes: mannen mogen niet in korte broek of mouwloos hemd de straat op.


"Toen" was netjes een vanzelfsprekendheid
< links: fifties' topmodel Davina in een fraai ensemble
> rechts: linnen pakken gaven de maat voor de "upper class" in voormalig Indië

De dwang van modetrends
Omidi voegt er (in haar Volkskrant-column) aan toe: “Westerlingen zien vrouwen die de hedjab dragen vaak als dom en zielig. Maar zijn zij zieliger dan veel westerse vrouwen die zich uithongeren om in maatje 36 de straat op te kunnen in een door één of andere modekoning voorgeschreven outfit?” Tsja, daar heeft ze een punt. En de start van een ander, mogelijk verhit, onderwerp: de dwang van steeds wisselende modetrends…

Bronnen voor dit artikel
- Kledingcode in een islamitisch land: Volkskrant Column, Carolien Omidi (updated 20 januari '09)
- LinkedIn-discussie van Be-Your-Best over ongeschreven, dwingende kledingcodes
  (LinkedIn-groep: Communicatie, Pers, Voorlichting)

Beeld - Flickr CC
KevinN.Murphy; D_dot_G; S_Chietti; dovima_is_devine; gcoldironjr