Food = punk!

Burgerlijke ongehoorzaamheid en DIY trends in food

Marjan Ippel  dinsdag 01 november 2011

Punkfood. Of: de anarchokeuken. Net als fashion schuift food steeds meer op richting ethiek. Van imago-ondersteuning naar handelswijze. Om tegelijk de rafelranden ervan op te zoeken. Precies zoals punks deden in de late jaren zeventig. Food=punk!

Als iets momenteel aan de hand is, dan wel dat food zijn eigen punkperiode beleeft. Met alle on the edge undergroundvarianten van dien. Zo is dé hit onder koffiebranders, Direct Trade, een mix van de typische punkverschijnselen DIY (Do It Yourself) en burgerlijke ongehoorzaamheid. En is stropen een nationale hobby onder foodies en chefs aan het worden. Jazeker, die rafelrand van rapen in de wilde natuur, de foodvariant van het bij punkkrakers geliefde proletarisch winkelen.


Punkish revival van proletarisch shoppen.

Overal in food geldt momenteel het punkadagium ‘Do It Yourself, make your own rules!’ Foodrules, in dit geval - om met Amerika’s eetgeweten Michael Pollan te spreken. Undergroundrestaurants en -boerenmarkten, pop-up stores, speakeasies, Vinex-jagers... De lijst is oneindig. Maar de foodpunks hebben allen één ding gemeen: ze ageren tegen en willen zich niet meer onderwerpen aan de eetregels die door niet-wetende ambtenaren ergens 25-hoog in een ivoren kantoortoren zijn bedacht.

Alternatieve verkooppunten verschijnen als underground events.
De boerenmarkt die ik zelf heb geinitieerd blijkt ook hier zeer aan te slaan.

De anarchofoodies klagen de megaproducenten aan die de afgelopen decennia het vertrouwen van de consument met voeten hebben getreden. En die de consument in plaats van een veilige thuishaven een tikkende tijdbom vol gifstoffen, transvetten en voedselschandalen hebben aangesmeerd.

    

Nieuwe PR-trajecten, nieuwe handelsmethoden:
via social media (als Twitter), van producent direct naar afnemer (Direct Trade).

In het hart van deze ontwikkeling staan de kleinschalige, onafhankelijke (indie) foodproducenten die de hegemonie van de foodmoguls doorbreken door deze vastgeroeste overheidsondersteunde giganten te bypassen via social media als Twitter. Daar spreken ze hun eigen nichedoelgroepen gericht aan. Boven- zowel als ondergronds.

Voorbeelden voor velen zijn de indie koffiebranders die niet meer via tussenpersonen inkopen, maar hun koffiebonen direct van de plantages in bijvoorbeeld Afrika afnemen. Ook erkennen zij niet de officiële (en in hun ogen vaker wel dan niet gecorrumpeerde) certificatie(instantie)s. Daarom leggen ze hun eigen criteria aan voor fair trade, diervriendelijk, duurzaam, ecologisch et cetera.

Traditionele producenten worden gepasseerd, ook vanwege
voedselschandalen, vervuiling en valse voorlchting.

Zo hebben veel branders hun eigen sociale programma's voor de koffieproducenten en hun families. Bovendien zijn de direct via de plantages aangekochte koffiebonen door het persoonlijke contact precies op de wensen van de inkopers gecouturizeerd. Bij koffie die aldus via Direct Trade werd ingekocht, wordt dit expliciet bij wijze van trofee/alternatieve certificering op de verpakking vermeld.