"Talking Fashion & Art": pleidooi voor koppigheid?

Foam presenteerde vorige week “Talking Fashion & Art” in een uitverkocht TrouwAmsterdam. Een talkshow rondom het thema mode, fotografie en kunst met sprekers van niveau. Helaas mondde het uit in een troebele talkshow waarin het thema verwaterde. Niettemin viste Stylink – uit die woelige praatzee - spitse en interessante oneliners en serveert ze hier.

Review door: Yildiz Celie, redacteur mode en prognose

Van Lamsweerde & Matadin: emotie is voorwaarde
Talking Fashion & Art werd ingeleid door Marcel Feil, curator van Foam. De host toonde een documentaire (vind de video onderaan!) met fotografieduo Inez van Lamsweerde en Vinoodh Matadin. De twee verwoorden een uitgesproken visie over het eigen werk: “Every fashion picture is a portrait in itself”. Blijkbaar zien de twee emotie als cruciaal element in kunstzinnige modefotografie. Die emotie zit intrinsiek in hun beeld verweven: uitgesproken humane, toch modische en veelal artistieke beelden.

Aynouk Tan zet vraagtekens met haar fake parfum, maar ook bij mensen die teveel bezig met "mode zijn". Tan las voor uit haar column.

Modefotografen: vroeger vrij baan, nu onderaannemer
Tijdens de talkshow nam met name het volgende driespan het woord: Michel Mallard (art director/curator Festival Hyères), Jason Evans (fotograaf/ schrijver) en Amie Dicke (kunstenares). Mallard toonde werk uit 1961 van fotograaf Melvin Sokolsky om het verschil tussen de autonome fotografie van toen én modefotografie van nu te benadrukken: “Today there is no room to do-it-yourself”.

Mallard kreeg sterke bijval van Evans als hij zegt dat een fotograaf vroeger een klus als kunstenaar kreeg. Je voerde het totaalidee uit. Nu wordt dat beeld bijna altijd bepaald door een art director/stylist/editor et cetera. Kortom: veel fotografen worden niet aangesproken op hun artisticiteit. 

Melvin Sokolsky zonder manipulatie (1961). Het resultaat van een uniek fotograaf, wat hem tot kunstenaar maakt, aldus Mallard.

Copycats en hergebruik
Door de groei van de massamarkt wordt de scheiding kleiner tussen mode, fotografie en kunst. Stapsgewijs kreeg hogere kunst nauwelijks nog een solitaire plek en is modefotografie gegroeid naar creatieve beeldconcepten, waarin disciplines samenwerken. Dat houdt helaas wel in dat authentieke handtekeningen (als Van Lamsweerde & Matadin, Erwin Olaf,  Mario Testino) tegenwoordig nagenoeg ontbreken.

Volgens Evans en Dicke verdwijnt authenticiteit in fotografisch werk. Evans zegt stellig: “Everything is recycled, nothing is as pure as in the 50’s”. In hun ogen is al het werk van copycats en alles is hergebruikt: producties in de bladen zijn nagemaakt en weinig origineel.

Jason Evans portretteerde de eigenheid van de mens voor Strictly Magazine (1991)

Cut out, come in
Amie Dicke, bekend geworden om haar “cut outs of magazines” (simpelweg: het toetakelen en versnijden van modemags) vertelde over het belang van authentieke waarde. Ooit werkte ze samen met V-Magazine, wat destijds het einde van haar specifieke werk en stijl betekende: haar werk als autonoom kunstenaar werd opgevreten door de commerciële industrie. Hierdoor verkoos Dicke om over te stappen op een nieuw, voor het publiek nog onbekend en agressiever thema. 

Amie Dicke geeft uiting aan haar creativiteit door het tekenen en het versnijden van de glossies.

Tijd voor koppigheid
Een eindconclusie bleef uit tijdens de talkshow en de avond. De uniciteit van de fotograaf lijkt zoek, maar is dat wel zo? En is dat wel het belangrijkst? Gaat het er niet om, dat de kunstenaar, fotograaf en modeontwerper, eigenwijs uiting blijft geven aan de eigen creativiteit? Eventueel achter de commerciële klussen langs, tussen betaalde opdrachten door: want we moeten allemaal onze brood verdienen. En ongetwijfeld blijven koppige talenten naar voren komen, nu en in de toekomst. Wil de nieuwe Erwin Olaf even opstaan?

De documentaire van Inez van Lamsweerde en Vinoodh Matadin

Bookmark op: